23 april 2018

Eerst sleutelen daarna, bloeiende bollenvelden in Noord-Holland



Wat een terugval van temperatuur, afgelopen weekend kon het niet op maar nu staan we weer met beide benen op de grond. Toen ik me om zou gaan kleden dacht ik er nog een moment over om een shirt met lange mouwen aan te trekken maar achteraf ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan, ’t was warm zat in de Quest. Ik was van plan om in Obdam bij zwager Tom en zus Gerda een bakkie te doen maar daar was niemand aanwezig en zodoende ben ik meteen maar doorgereden om mijn rondje af te maken en ben nergens meer gestopt , hooguit voor een paar foto’s van al die bloeiende bollenvelden want dat is momenteel hier in de kop van Noord-Holland een prachtig gezicht.
Toen ik nog geen 2 kilometer van huis was hoorde ik geregeld een irritant tikje bij het trappen en aangezien ik een hekel heb aan “tikjes” ben ik gestopt voor nader onderzoek, even terug naar de basis om met een kruiskop schroevendraaier en een tang dit euvel te verhelpen. Het schermkapje dat over de ketting zit en dat ooit met een popnagel was vastgezet is al jaren geleden door mij met een klein boutje en moertje met een ringetje vervangen omdat de popnagel los was gegaan en nu het schroefje dus, waardoor ik bij elke trapbeweging het kapje raakte wat nu weer vast is gezet.










Opnieuw starten en langs de bollenvelden zonder ze bewust op te zoeken, het bloeit overal.

Het H.E.M. zit er vandaag wel weer in en zo zoef ik over de dijk richting Enkhuizen nadat ik Hoorn ben uitgereden als ik later vanaf Medemblik weer in de polder kom zie ik dat het flink stuift op ’t land en tot mijn schrik zie ik ook dat het zwanennest mogelijk ruw is verstoord.

Het dier staat er naast en voor zover ik kan zien is het net alsof er een aantal eieren stuk zijn gegaan of vertrapt, hoe en wat precies kan ik zo niet beoordelen maar dat het dier niet op de eieren zit komt heel vreemd over. De rit werd vandaag net 106 km zonder te zweten maar wel heerlijk ontspannen om te doen.

19 april 2018

Het nieuwe Waddencentrum.



Donderdag 19 april 2018 is vandaag en morgen verleden tijd, ja zo gaat dat in het leven, je bent oud voordat je het weet. Daarom vandaag toch maar weer even met de “beentjes van de vloer” in de Quest natuurlijk. De rit is vandaag alleen de Afsluitdijk heen en terug met in mijn achterhoofd de hoop dat ik “mijn vriend van langs de weg” misschien heel toevallig weer een keer zal tegenkomen. Jammer ik heb Albert van Dijk uit Kampen vandaag niet gezien, wie weet wat de toekomst zal brengen.
Heen via Slootdorp dan de Den Oeverseweg waar een bordje staat behorende bij de camping aan de bosrand “Het Bos Roept”, nou het was er doodstil.

Dan de Afsluitdijk op waar bij het monument een moment gestopt moet worden omdat een Engels stel graag meer wilde weten over dat “gekke” voertuig.

Aan de ander kant staat een fotograaf die foto’s maakt van de werkzaamheden bij de brug aan de Lorentzsluizen voor de krant. Het “vlot” met de mannen vaart net weg en mogelijk hebben ze koffie verdiend.



Als ik de bocht neem bij het Waddencentrum zie ik dat er een nieuw monument is geplaatst, ik denk dat het een “school” vissen moet voorstellen. Ik neem tevens een kijkje aan de ander kant door via het tunneltje te rijden. Er is aan alles gedacht, je kunt er zwemmen, met een bootje aanleggen en zelfs op de kop kan een vrij groot schip aanmeren.
Ik film even een stukje en ga dan alsnog mijn rondje maken door een stukje echt Friesland om vervolgens op de terugweg nog een foto te maken van de hijskraan die bij de sluizen bezig is. Thuis gekomen staat de teller voor deze rit op 95 km in de brandende zon.
Hier als aanvulling het stukje film van het Waddencentrum, de link aanklikken dan moet het werken


18 april 2018

Een ware bloementocht




Vol goeie moed vanmorgen het laatste gootje plaatsen aan de blokhut en dan verven, hier en daar had ik al wat geverfd achter de regenpijp waar ik straks niet meer bij kan en met nog een bijna vol blik begon ik enthousiast te smeren. Het was net alsof ik het op een spons smeerde het blik was zo leeg, even bij de doe het zelf een nieuwe halen was niet zo eenvoudig, dit type was niet op voorraad, dus bestellen en zo was ik “noodgedwongen” werkeloos en besloot toen om maar een rondje te maken met de Quest. Ik ga deze keer om de “Noord” over Breezand en Den Helder en zo weer langs de kust naar beneden om bij Schoorl weer op huis af te stomen.
Voorbij Slootdorp is men druk bezig op het land, grond bewerken en zaaien in één gang en het gaat nog snel ook.








Dan zie ik later langs de Stoomweg richting Breezand enorme velden met bloeiende narcissen en hyacinten, tulpen zijn er sporadisch bloeiend te vinden daar is het net iets te vroeg voor.
Bij Den Helder draai ik via de Zeepromenade langs het Marsdiep waar de boot richting Texel net het ruime sop kiest.

En net voor Callantsoog zie ik een bloeiend baantje tulpen op afstand en bij Hargen even op en neer naar de “Strandjutter” die er nog steeds met de kop in de wind staat. Alles met elkaar een bloemenrit, bij Schoorldam gaat mijn mobiel en krijg ik een melding dat er weer verf is gearriveerd bij “Klus Wijs” dus als ik thuis kom na 104 km kan ik zo weer aan de bak.

17 april 2018

Even ontspannen



Dinsdag een kort ritje ter afwisseling van mijn “noeste” arbeid aan de blokhut. De z.g. waterborden achterop en de afsluitlatten voor en achter bovenop, zijn vergaan en moeten vervangen worden en aangezien ik soms denk dat ik van alle markten thuis ben heb ik ook dit aangepakt en ik moet zeggen nog een paar uurtjes en hij is weer voor minstens 20 jaar “APK waardig”. En als ik dan vandaag in één keer doorga dan ben ik klaar maar dan staat de Quest de hele dag stil en dat is ook niet goed, dus zo rond het middaguur heb ik de klus voorlopig even in de wacht gezet en na een broodje omkleden en even ontspannen.
De parallelweg langs de A7, waar de 6 windmolens moesten verdwijnen, is weer open dus daar langs en dan zie je de 6 lege plekken waar alleen nog schroeven/draadeinden  uit het beton steken. Er komen weer nieuwe molens die met subsidie van onze regering een nieuw leven tegemoet gaan. Automatisch ga ik richting Bobeldijk en Berkhout maar op tijd besef ik dat Tiny niet thuis is dus een
kleine koerswijziging en zo draai ik langs de verschillende bouwwerken op en aan de Braken richting Obdam waar ik door een nieuwe fietstunnel moet om op de Obdammerdijk te komen om bij zwager Tom een bakkie te doen.

Naar huis ga ik via de Lage Hoek waar een veulen zich te goed doet aan de moedermelk , hij of zij “slik bekt” er zelfs van.
Het werd zodoende een ritje van 60 km en bij thuiskomst zie ik de Wieringermeer vlag halfstok hangen bij mijn overbuurman, vandaag is een gedenkwaardige dag, op 17 april 1945 werd de dijk opgeblazen door de Duitse bezetter en liep de Wieringermeer onder water, een emotioneel moment voor elke de geboren en getogen “Wieringermeerder”.

16 april 2018

Kleine gemotoriseerde ontmoeting



En weer is er een nieuwe week begonnen met een rondje fietsen, vandaag maar eens een keer langs mijn twee jongste zussen, de éne in Obdam en de andere in Andijk.
De eerste positieve constatering is dat de “overheid” bijzonder vlot heeft gewerkt, het fietsbord met de verkeerde dorpsnaam erop is vervangen door de juiste tekst, Opdam is nu weer gewoon Obdam zoals het hoort.


Even verder zie ik de “eerste” zwaan echt op een nest zitten dus er wordt gewerkt aan het nageslacht, iets verder weer een nest en nog geen 5 km verder zie ik het derde nest, het kon wel eens vol worden in de “zwanen kraamkamer”.


Gerda is niet thuis en dan wordt de route aangepast om via, via, langs de dijk langs het “Markermeer” te komen, en zie, iets voor Hoorn is het broedseizoen al achter de rug en lopen de eerste grote watervogels, in dit geval jonge ganzen, alweer rond in hun “donspak”. Drukte is er genoeg want de kapmeeuwen vechten om een plekje op het eilandje.
Bij Broekerhaven/Bovenkarspel wordt gewerkt aan een viaduct en ik krijg het idee dat dit bestemd is voor het fietsverkeer vanuit Bovenkarspel, de tijd zal het leren.


Aan de ander kant van Enkhuizen, waar ik de vuurtoren van Andijk al in zicht heb, is een zeer enthousiaste vader bezig zijn zoontje instructies te geven om t.z.t. als een echte coureur over de racecircuits te gaan, ik vond dit zonder meer een prachtig gezicht dus even een paar foto’s maken van dit dappere kereltje.

De eerste zeilboten zijn ook alweer op het water en de verbazing is nog groter als ik even later een “regeninstallatie” zie werken om de tulpen van voldoende vocht te voorzien, zelfs voor de bloei. Zus Lia zal ook wel niet thuis zijn dus daar ben ik niet eens afgeslagen maar wel naar Ben die er ook niet was. Thuis gekomen staat de teller voor vandaag op 102 km en het was weer heerlijk.